Aferim Oğluşuma

Aferim Oğluşuma

Ayça Akın

aycaakin@aycaakin.com
20 Ekim 2014, 12:56
5 – 6 yaşlarında bir çocuk, giyimi kuşamı yerinde modern çağın 40’ lı yaşlardaki kadını…asansöre bindiler, asansörde 5-6 kişi var. Çocuk yerinde duramıyor, annesi yarım yamalak bir dil ve tebessüm eden bir yüzle uyarıyor; “çocuğum yapma”, çocuk dinlemiyor, tebessüm eden yüzden cesaret bulmuşcasına yerinde duramayışını daha da rahatsız edici bir boyuta getiriyor, asansörde ki engelli kişiye dönerek “sen neden böylesin” diye hadsizce bir soru soruyor. Anne devreye giriyor, bu sefer yüzünde tebessüm değil gülümseme var; çocuğun önüne geçiyor aklınca engelli bireyle dialoğunu kesmeye çabalıyor.

Hadsizlik üzerine hadsizlik…
Çocuk sağdan soldan kafayı uzatıp aynı kişiye soruyu tekrarlıyor, bu defa gülerek alay edercesine. Bu sefer anne çocuktaki çekinmezlikten dolayı “bu yaştaki özgüvene bakın, aferin oğluşuma” der gibi gururlanarak yüzündeki gülümseyi genişleterek “hadi iniyoruz” diyor ve iniyorlar.

Bu çocuk bir ailede yetişiyor. Özgüvenli çocuk yetiştirmekle hadsiz bir çocuk yetiştirmeyi karıştırıyoruz. Bayanın üstüne başına baktığınızda saygı duyulacak biri dersiniz ama benim gözümde saygının gramını haketmiyor. Bir insanın kalitesi, insan oluşu ya da olmayışı iki şeyle belli olur;
yaşadığı toplumun engellisine, kedisine, köpeğine yani hayvanlarına gösterdiği saygıyla.

Bu ebeyvn olmuş birey çocuğuna saygı kavramını öğretememişse, öğretememekle kalmayıp attığı gülücüklerle onu onaylıyorsa o çocuğun topluma faydalı bir birey olması mümkün değildir. Böyle yetişen, hadsizliği karşısında öğretilmek yerine gülümsemelerle yaptığı onaylanan bir çocuk yarın öbür gün birey olduğunda “ben yaptım oldu” diyerek kadına şiddette uygular, tecavüzde eder, sokak ortasında hayvanda tekmeler.
Ailede terbiye, saygı, ahlak gibi öğretileri almamış bir çocuğun okulda ancak tozu alınır.

Sevgilerimle
Ayça Akın
www.aycaakin.com

Yorum Gönder